Lista atrakcji we Francji zawiera 25 dokładnie opisanych atrakcji oraz 2300 wypunktowanych. Polecam.

W 1975 roku wyspę podzielono na dwa departamenty: Corse-du-Sud (2A) i Haute-Corse (2B). Wcześniej Korsyka tworzyła jeden departament o numerze 20. Powstałe departamenty są w większym stopniu wyrazem ambicji dwóch największych miast Korsyki – Bastii i Ajaccio – niż rozsądnej polityki regionalnej, bowiem oba mają niewielki potencjał ludnościowy i ekonomiczny.

Oprócz stolicy regionu Caen, ważniejsze miejscowości to: Alençon, Avranches, Argentan, Coutances, Lisieux, Mortagne-au-Purche, Saint-Lô oraz Vire. Z interesujących miejsc wymienić należy Mont Saint-Michel.

Wysokotowarowe rolnictwo: rozwinięta hodowla bydła i trzody chlewnej, uprawa zbóż, buraków cukrowych, roślin pastewnych, warzywnictwo, sadownictwo. Przemysł spożywczy, także samochodowy, elektroniczny i stoczniowy.

Prócz placówki muzealnej w kompleksie działa Bibliotheque Publique d’Information (Publiczna Biblioteka Informacyjna; wejście od rue Beaubourg; pn., śr.–pt. 12.00–22.00, sb. i nd. 11.00–22.00), gromadząca książki, nagrania audio i wideo na wszystkich nośnikach, komputerowe banki danych, przede wszystkim z dziedziny sztuki, literatury i filmu, a także sportu i nauk humanistycznych oraz galerie przeznaczone na wielkie wystawy czasowe. Przy Centrum Pompidou funkcjonuje także L’Institut de recherche et de coordination acoustique musique (Instytut Badań Akustycznych i Muzyki Eksperymentalnej).

Centrum sztuki współczesnej (pl. Georges-Pompidou, 4e, m Rambuteau; śr.–pn.11.00–22.00, czw. do 23.00; 10 €, ulgowy 8 €), którego powstanie zainspirował w 1969 r. prezydent Francji, miało przywrócić krajowi czołową rolę w kulturze globalnej, a Paryżowi – rangę kulturalnej stolicy świata.

W 1970 r. rozpisano konkurs na projekt architektoniczny, w którym zwyciężyła koncepcja Włocha Renza Piana i Anglika Richarda Rogersa. Budowę rozpoczęto w 1972 r., a uroczyste otwarcie odbyło się 31 I 1977 r. Uzyskany efekt szokuje nawet gorących entuzjastów nurtu technicystycznego postmodernizmu. Budynek o konstrukcji ze szkła i stali usytuowany został na skraju dzielnicy Marais, w rejonie Beaubourg. Cztery kondygnacje budowli oplecione są kilometrami rur, galerii, schodów – wszystkie systemy funkcjonalne: komunikacyjne, zaopatrzeniowe, hydrauliczne, wywietrzniki – znajdują się na zewnątrz i stanowią element elewacji. Zabieg ten pozwolił na maksymalne wykorzystanie wnętrza do celów ekspozycyjnych, a jednocześnie podkreślał nowoczesny charakter Centrum. Ten swoisty negliż technologiczny uwydatniają kolory, którymi pomalowano elementy poszczególnych systemów: rury i przewody hydrauliczne są zielone, elektryczne żółte, klimatyzacyjne niebieskie i przeciwpożarowe oraz komunikacyjne czerwone. Ruchome schody wwożące publiczność na poszczególne piętra są przeszklone, dzięki czemu placówka wtapia się w życie ulicy, stając się częścią paryskiej zwyczajności.

Po zakończeniu zwiedzania miło będzie odpocząć w kawiarni działającej na najwyższym, piątym piętrze gmachu, skąd roztacza się wspaniały widok na Paryż.

Główną część Centre Pompidou stanowi Musée National d’Art Moderne. Ekspozycja poświęcona okresowi 1905–1965 znajduje się na wyższych kondygnacjach, na III piętrze zaprezentowano dzieła współczesne, powstałe po 1965 r. Zbiory pochodzą z bogatych zapisów prywatnych oraz z zakupów państwowych, część została ofiarowana przez samych artystów (m.in. Braque’a, Chagalla, Picassa).

Ukazano najważniejsze nurty we współczesnej sztuce od fowizmu przez kubizm, dadaizm, abstrakcjonizm, ekspresjonizm, futuryzm, konstruktywizm, surrealizm po nowy realizm, konceptualizm i instalacje. Stała ekspozycja obejmuje prace Henriego Matisse’a, Georgesa Braque’a, Pabla Picassa, Giorgia Morandiego, Fernanda Légera, Marcela Duchampa, Wassily’a Kandinsky’ego, Paula Klee, Pieta Mondriana, Kazimierza Malewicza, Marca Chagalla, Maxa Ernsta, Salvadora Dali, Giorgia de Chirico, Joana Miró, Andy’ego Warhola, Jacksona Pollocka i wielu innych. Zbiory liczą ponad 56 tys. dzieł, a stale prezentowanych jest ok. 1300 prac. Centrum często organizuje wystawy zmienne, poświęcone sztuce współczesnej poszczególnych krajów, głównym artystom współczesnym i nurtom w twórczości artystycznej.

Ruchliwą i niespokojną Marsylię zamieszkuje międzynarodowa społeczność, którą tworzą imigranci bądź ich potomkowie. Miasto zyskało ponurą sławę siedliska licznych organizacji przestępczych. Często dochodzi tu do zamieszek na tle rasowym. Marsylia nie pozbawiona jest jednak szczególnego, niepowtarzalnego uroku, który tworzy wielkie, tętniące życiem i tak niejednolite w swoim charakterze miasto.

Francja jest trzecim co do wielkości krajem Europy i stanowi jedną z największych potęg gospodarczych i politycznych świata. Ze wszystkich stron oprócz północnego wschodu granice Francji ustalone są naturalnie poprzez ocean morza i góry. Wyznaczają one kraj bardzo piękny o bogatej historii oraz dużymi miastami z nowoczesnym przemysłem. Francja odgrywa i odgrywała bardzo istotna rolę w historii i kulturze Europy. To właśnie z Francji pochodzili wielcy myśliciele, sławni architekci, naukowcy, politycy, pisarze, malarze, reżyserzy i projektanci mody.

Przemysł we Francji rozwija się bardzo dynamicznie i stał się on głównym atutem gospodarki. W fabrykach produkuje się chemikalia, tekstylia, odzież, samochody, samoloty (AirBus), statki kosmiczne oraz sprzęt elektroniczny. Duża część produkcji przemysłowej jest przeznaczana na eksport, zaś około 50 % zatrudnionych we Francji pracuje w usługach takich jak turystyka, hotelarstwo, gastronomia, finanse, opieka zdrowotna i szkolnictwo.

Urodzajne gleby Francji sprawiają iż jest ona bardzo ważnym krajem rolniczym. Uprawia się tu, pszenicę, buraki cukrowe, warzywa, owoce (winogrona, brzoskwinie, śliwki, wiśnie), oraz hoduje bydło mleczne i produkuje wysokiej jakości produkty przemysłu mleczarskiego jak masła i sery. Główne bogactwa naturalne Francji to boksyty, z których produkuje się aluminium, rudy żelaza i węgiel kamienny. Francja przoduje w wytwarzaniu energii elektrycznej pozyskiwanej z reaktorów jądrowych.

Główna wizytówka Francji to niewątpliwie wina, szampan, różnorodność serów i wykwintnych dań chociażby takich jak żabie udka, czy ślimaki. Słynne jest tu powiedzenie iż “człowiek żyje po to żeby jeść a nie jeść żeby żyć“, dlatego też codzienne delektowanie się posiłkiem wraz z kieliszkiem wina nie należy tu do rzadkości.

Czas powstania

1887 – 1889

Typ

Wieża widokowa

Styl architektoniczny

Wiktoriańska struktura ekspresjonistyczna

Materiały

Żelazo

Koszt budowy

1,5 miliona dolarów

Wysokość

300 metrów (985 stóp)

Powierzchnia

1,6 ha

Architekci

Alexandre-Gustave Eiffel

Opis obiektu

Wieżę Eiffla wybudowano z okazji wystawy światowej zorganizowanej na stuletnią rocznicę rewolucji francuskiej. Wieża posłużyła jako brama wejściowa na tereny wystawy.
Nazwano ją od nazwiska jej budowniczego, francuskiego inżyniera budowy mostów Aleksandra Gustawa Eiffla.
Budowla składa się z ponad 18000 elementów połączonych ze sobą ponad 2,5 milionami nitów i waży około 10500 ton.
Najwyższą wieżę świata zbudował zespół 250 mężczyzn w tempie, które uznano za fenomenalne.
Na pierwszym piętrze znalazła się restauracja, a na drugim tarasie, na wysokości 116 metrów miała biuro gazeta Le Figaro. Na trzeci taras prowadzą windy oraz schody.
Wieża utrzymała status najwyższej budowli świata aż do roku 1929, gdy w Nowym Jorku wzniesiono biurowiec Chryslera.
Z czasem ukończenia budowy, wieża zyskała przydomek “magician of iron” (“Cud ze stali”).Wieża jest odmalowywana co 7 lat, zużywa się na to 50 ton ciemno-brązowej farby.
Od czasu otwarcia budowli do dziś wieżę odwiedziło ponad 167 milionów ludzi. Corocznie budowla przyciąga 3 miliony ludzi.
Nazwiska 72 francuskich naukowców i sławnych ludzi umieszczone są na około budowli, po 18 nazwisk z każdej strony.
Licząc od samej ziemi jest 347 stopni do pierwszej platformy, 674 stopnie do drugiej i 1710 stopni do małej platformy na szczycie wieży.
W przejrzysty i bezchmurny dzień możliwe jest zobaczenie ze szczytu wieży Eiffli terenów położonych o 42 mile w każdą stronę.
Wieża Eiffla jest dwa razy wyższa od Monumentu Waszyngtona i waży 70000 ton więcej.