Portal turystyczny Open Travel opublikował listę najlepszych atrakcji turystycznych Francji. Lista została opracowana na podstawie wypowiedzi ludzi w serwisach społecznościowych takich jak Twitter, Facebook.
Lista atrakcji we Francji zawiera 25 dokładnie opisanych atrakcji oraz 2300 wypunktowanych. Polecam.
Lens to miejscowość i gmina we Francji, w regionie Nord-Pas-de-Calais, w departamencie Pas-de-Calais. Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 35 017 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 2,993 osób/km² (wśród 1549 gmin regionu Nord-Pas-de-Calais Lens plasuje się na 13. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 239.).
Korsyka (korsykański: Corsica, franc.: Corse) – wyspa na Morzu Śródziemnym, położona na zachód od Włoch i na południowy wschód od Francji. Cieśnina Bonifacio oddziela ją od położonej na południu włoskiej Sardynii. Korsyka tworzy odrębny francuski region administracyjny.
W 1975 roku wyspę podzielono na dwa departamenty: Corse-du-Sud (2A) i Haute-Corse (2B). Wcześniej Korsyka tworzyła jeden departament o numerze 20. Powstałe departamenty są w większym stopniu wyrazem ambicji dwóch największych miast Korsyki – Bastii i Ajaccio – niż rozsądnej polityki regionalnej, bowiem oba mają niewielki potencjał ludnościowy i ekonomiczny.
Dolna Normandia (fr. Basse-Normandie) – region administracyjny w północnej Francji, obejmujący zachodnią część historycznej Normandii. Pojawiały się niegdyś głosy proponujące połączenie go z sąsiednią Górną Normandią. Dzieli się na trzy departamenty: Calvados, Manche i Orne.
Oprócz stolicy regionu Caen, ważniejsze miejscowości to: Alençon, Avranches, Argentan, Coutances, Lisieux, Mortagne-au-Purche, Saint-Lô oraz Vire. Z interesujących miejsc wymienić należy Mont Saint-Michel.
Wysokotowarowe rolnictwo: rozwinięta hodowla bydła i trzody chlewnej, uprawa zbóż, buraków cukrowych, roślin pastewnych, warzywnictwo, sadownictwo. Przemysł spożywczy, także samochodowy, elektroniczny i stoczniowy.
Jedno z najbardziej reprezentatywnych muzeów sztuki nowoczesnej na świecie, zwane także Centre Beaubourg mieści się w jednym z najlepiej rozpoznawanych budynków na świecie.
Prócz placówki muzealnej w kompleksie działa Bibliotheque Publique d’Information (Publiczna Biblioteka Informacyjna; wejście od rue Beaubourg; pn., śr.–pt. 12.00–22.00, sb. i nd. 11.00–22.00), gromadząca książki, nagrania audio i wideo na wszystkich nośnikach, komputerowe banki danych, przede wszystkim z dziedziny sztuki, literatury i filmu, a także sportu i nauk humanistycznych oraz galerie przeznaczone na wielkie wystawy czasowe. Przy Centrum Pompidou funkcjonuje także L’Institut de recherche et de coordination acoustique musique (Instytut Badań Akustycznych i Muzyki Eksperymentalnej).
Centrum sztuki współczesnej (pl. Georges-Pompidou, 4e, m Rambuteau; śr.–pn.11.00–22.00, czw. do 23.00; 10 €, ulgowy 8 €), którego powstanie zainspirował w 1969 r. prezydent Francji, miało przywrócić krajowi czołową rolę w kulturze globalnej, a Paryżowi – rangę kulturalnej stolicy świata.
W 1970 r. rozpisano konkurs na projekt architektoniczny, w którym zwyciężyła koncepcja Włocha Renza Piana i Anglika Richarda Rogersa. Budowę rozpoczęto w 1972 r., a uroczyste otwarcie odbyło się 31 I 1977 r. Uzyskany efekt szokuje nawet gorących entuzjastów nurtu technicystycznego postmodernizmu. Budynek o konstrukcji ze szkła i stali usytuowany został na skraju dzielnicy Marais, w rejonie Beaubourg. Cztery kondygnacje budowli oplecione są kilometrami rur, galerii, schodów – wszystkie systemy funkcjonalne: komunikacyjne, zaopatrzeniowe, hydrauliczne, wywietrzniki – znajdują się na zewnątrz i stanowią element elewacji. Zabieg ten pozwolił na maksymalne wykorzystanie wnętrza do celów ekspozycyjnych, a jednocześnie podkreślał nowoczesny charakter Centrum. Ten swoisty negliż technologiczny uwydatniają kolory, którymi pomalowano elementy poszczególnych systemów: rury i przewody hydrauliczne są zielone, elektryczne żółte, klimatyzacyjne niebieskie i przeciwpożarowe oraz komunikacyjne czerwone. Ruchome schody wwożące publiczność na poszczególne piętra są przeszklone, dzięki czemu placówka wtapia się w życie ulicy, stając się częścią paryskiej zwyczajności.
Po zakończeniu zwiedzania miło będzie odpocząć w kawiarni działającej na najwyższym, piątym piętrze gmachu, skąd roztacza się wspaniały widok na Paryż.
Główną część Centre Pompidou stanowi Musée National d’Art Moderne. Ekspozycja poświęcona okresowi 1905–1965 znajduje się na wyższych kondygnacjach, na III piętrze zaprezentowano dzieła współczesne, powstałe po 1965 r. Zbiory pochodzą z bogatych zapisów prywatnych oraz z zakupów państwowych, część została ofiarowana przez samych artystów (m.in. Braque’a, Chagalla, Picassa).
Ukazano najważniejsze nurty we współczesnej sztuce od fowizmu przez kubizm, dadaizm, abstrakcjonizm, ekspresjonizm, futuryzm, konstruktywizm, surrealizm po nowy realizm, konceptualizm i instalacje. Stała ekspozycja obejmuje prace Henriego Matisse’a, Georgesa Braque’a, Pabla Picassa, Giorgia Morandiego, Fernanda Légera, Marcela Duchampa, Wassily’a Kandinsky’ego, Paula Klee, Pieta Mondriana, Kazimierza Malewicza, Marca Chagalla, Maxa Ernsta, Salvadora Dali, Giorgia de Chirico, Joana Miró, Andy’ego Warhola, Jacksona Pollocka i wielu innych. Zbiory liczą ponad 56 tys. dzieł, a stale prezentowanych jest ok. 1300 prac. Centrum często organizuje wystawy zmienne, poświęcone sztuce współczesnej poszczególnych krajów, głównym artystom współczesnym i nurtom w twórczości artystycznej.
Miasteczko Chamonix usadowiło się w najbardziej malowniczej dolinie w całych Alpach Francuskich. Jęzor spękanego lodowca Bossons spływa w dolinę Chamonix niemalże spod samego szczytu Mont Blanc, a kończy się kilkaset metrów nad miasteczkiem. kliknij, aby zobaczyć więcejWzdłuż lodowca prowadzi jedna z łatwiejszych (ale i najdłuższych i najbardziej niebezpiecznych z powodu ukrytych pod śniegiem szczelin i nagłych oraz częstych zmian pogody) dróg na najwyższy szczyt Alp, oblegana przez tłumy wysokogórskich turystów. Już w XVIII w. Chamonix było letnim kurortem, zimowym zaś stało się w 1903 r. Kiedy otwaro 11,6-kilometrowy tunel Mont Blanc (1965 r.), miasteczko zostało połączone drogą z Couymayeur we Włoszech. Niestety tunel od czasu katastrofy – gigantyczny pożar w wyniku wypadku samochodowego – jest wciąż zamknięty. Najbliższym przejazdem przez Alpy jest Przełęcz św. Bernarda miedzy Szwajcarią a Włochami (przejście graniczne samochodowe z bardzo stromym podjazdem).
Kosmopolityczna Marsylia, to drugie pod względem liczby mieszkańców miasto Francji.
Zarówno w wyglądzie tego portowego miasta, jak i jego atmosferze ujawnia się szczególny urok Prowansji.
Ruchliwą i niespokojną Marsylię zamieszkuje międzynarodowa społeczność, którą tworzą imigranci bądź ich potomkowie. Miasto zyskało ponurą sławę siedliska licznych organizacji przestępczych. Często dochodzi tu do zamieszek na tle rasowym. Marsylia nie pozbawiona jest jednak szczególnego, niepowtarzalnego uroku, który tworzy wielkie, tętniące życiem i tak niejednolite w swoim charakterze miasto.
Francja to kraj doskonały pod względem turystycznym niemal w każdym calu. Najlepiej świadczą o tym statystyki – każdego roku przybywa do niej ok. 77 mln turystów z całego świata, co znaczy że jest najchętniej odwiedzanym miejscem na świecie. Trudno się temu dziwić, skoro Francja zawsze odgrywała znaczącą rolę w dziejach światowej historii i kultury. Można by rzec, że w znacznym stopniu swoją atrakcyjność turystyczną zawdzięcza położeniu geograficznemu – między kanałem La Manche, Atlantykiem, Pirenejami, Morzem Śródziemnym, Alpami i Renem. Granice tego państwa obejmują mozaikę najróżniejszych regionów. Bretania i Normandia przyciągną amatorów spokoju i wiejskiej sielanki. Tam odnajdziemy chaty kryte strzechą, będziemy mogli skosztować niepowtarzalnego smaku miejscowego jabłecznika , a przede wszystkim poznać ludność autochtoniczną szczycącą się tradycją sięgającą tysięcy lat. Surowy pejzaż Bretanii, smaganej wiatrem musi nieść wspomnienie jej celtyckich korzeni. Archeologowie i miłośnicy starożytności nie będą nudzić się penetrując intrygujące pola megalitów. Sympatycy sportów zimowych z pewnością wspaniale odpoczną we francuskich Alpach, gdzie położony jest najwyższy szczyt Europy Mont Blanc (4807m n.p.m) – obowiązkowy cel wspinaczki każdego alpinisty. Lazurowe Wybrzeże oferujące setki kilometrów plaż i ciepłe morze, przyciąga swą sławą tysiące turystów spragnionych towarzystwa światowych gwiazd i polityków. Popularność tego regionu rozsławiana była przez samego Luisa de Funes’a bohatera przygód nieśmiertelnego “Żandarma z Saint Tropez” a regularnie podtrzymywana przez gwiazdy filmowe przybywające na Międzynarodowy Festiwal Filmowy do Cannes. Amatorów romantycznych zameczków i ogrodów Tureni zapraszamy do Doliny Loary, która może pochwalić się skupiskiem perełek architektury francuskiej. Słoneczne regiony południa z pewnością będą rozkoszować nasze zmysły paletą barw jaką odznacza się tamtejszy krajobraz – znajdziemy tu czerwienie, żółcie i brązy skąpane w słońcu. Urocze miasteczka Langwedocji pięknieją w oczach, mając w sąsiedztwie zielone pasma Pirenejów przy granicy z Hiszpanią. Wreszcie nie można pominąć najważniejszego miasta Francji- Paryża. Stolicy dziedzictwa kulturowego, światowej mody, unikalnej kuchni. Paryż to wspaniałe, kosmopolityczne miasto, które od setek lat przyciągało artystów, pisarzy, kompozytorów i filozofów. To tam, na Montmartre próbują rozwinąć swe skrzydła początkujący malarze, a na Sorbonie kształcą się światowi intelektualiści. Wreszcie to właśnie Paryż kojarzy się z elegancją, niepowtarzalnym klimatem i bohemą artystyczną. To Wieża Eiffla jest jednym z najczęściej fotografowanych zabytków świata. O bogactwie tego kraju można by się rozwodzić bez końca, bo wydaje się, że jest kopalnią najróżniejszych diamentów, są nimi: historyczne miasta, piękne krajobrazy, kuchnia będąca niebem dla podniebienia , znakomite wina, jak również przyjemny klimat, piękne plaże i rewelacyjne warunki do uprawiania sportów.
Ludność Francji jest bardzo zróżnicowana. Mieszkają tu przedstawiciele wielu narodowości z całego świata. jedną z nich jest największa i nadal powiększająca się mniejszość arabska, która liczy sobie około 8 mln.
Francja jest trzecim co do wielkości krajem Europy i stanowi jedną z największych potęg gospodarczych i politycznych świata. Ze wszystkich stron oprócz północnego wschodu granice Francji ustalone są naturalnie poprzez ocean morza i góry. Wyznaczają one kraj bardzo piękny o bogatej historii oraz dużymi miastami z nowoczesnym przemysłem. Francja odgrywa i odgrywała bardzo istotna rolę w historii i kulturze Europy. To właśnie z Francji pochodzili wielcy myśliciele, sławni architekci, naukowcy, politycy, pisarze, malarze, reżyserzy i projektanci mody.
Przemysł we Francji rozwija się bardzo dynamicznie i stał się on głównym atutem gospodarki. W fabrykach produkuje się chemikalia, tekstylia, odzież, samochody, samoloty (AirBus), statki kosmiczne oraz sprzęt elektroniczny. Duża część produkcji przemysłowej jest przeznaczana na eksport, zaś około 50 % zatrudnionych we Francji pracuje w usługach takich jak turystyka, hotelarstwo, gastronomia, finanse, opieka zdrowotna i szkolnictwo.
Urodzajne gleby Francji sprawiają iż jest ona bardzo ważnym krajem rolniczym. Uprawia się tu, pszenicę, buraki cukrowe, warzywa, owoce (winogrona, brzoskwinie, śliwki, wiśnie), oraz hoduje bydło mleczne i produkuje wysokiej jakości produkty przemysłu mleczarskiego jak masła i sery. Główne bogactwa naturalne Francji to boksyty, z których produkuje się aluminium, rudy żelaza i węgiel kamienny. Francja przoduje w wytwarzaniu energii elektrycznej pozyskiwanej z reaktorów jądrowych.
Główna wizytówka Francji to niewątpliwie wina, szampan, różnorodność serów i wykwintnych dań chociażby takich jak żabie udka, czy ślimaki. Słynne jest tu powiedzenie iż “człowiek żyje po to żeby jeść a nie jeść żeby żyć“, dlatego też codzienne delektowanie się posiłkiem wraz z kieliszkiem wina nie należy tu do rzadkości.
1887 – 1889
Wieża widokowa
Wiktoriańska struktura ekspresjonistyczna
Żelazo
1,5 miliona dolarów
300 metrów (985 stóp)
1,6 ha
Alexandre-Gustave Eiffel
Wieżę Eiffla wybudowano z okazji wystawy światowej zorganizowanej na stuletnią rocznicę rewolucji francuskiej. Wieża posłużyła jako brama wejściowa na tereny wystawy.
Nazwano ją od nazwiska jej budowniczego, francuskiego inżyniera budowy mostów Aleksandra Gustawa Eiffla.
Budowla składa się z ponad 18000 elementów połączonych ze sobą ponad 2,5 milionami nitów i waży około 10500 ton.
Najwyższą wieżę świata zbudował zespół 250 mężczyzn w tempie, które uznano za fenomenalne.
Na pierwszym piętrze znalazła się restauracja, a na drugim tarasie, na wysokości 116 metrów miała biuro gazeta Le Figaro. Na trzeci taras prowadzą windy oraz schody.
Wieża utrzymała status najwyższej budowli świata aż do roku 1929, gdy w Nowym Jorku wzniesiono biurowiec Chryslera.
Z czasem ukończenia budowy, wieża zyskała przydomek “magician of iron” (“Cud ze stali”).Wieża jest odmalowywana co 7 lat, zużywa się na to 50 ton ciemno-brązowej farby.
Od czasu otwarcia budowli do dziś wieżę odwiedziło ponad 167 milionów ludzi. Corocznie budowla przyciąga 3 miliony ludzi.
Nazwiska 72 francuskich naukowców i sławnych ludzi umieszczone są na około budowli, po 18 nazwisk z każdej strony.
Licząc od samej ziemi jest 347 stopni do pierwszej platformy, 674 stopnie do drugiej i 1710 stopni do małej platformy na szczycie wieży.
W przejrzysty i bezchmurny dzień możliwe jest zobaczenie ze szczytu wieży Eiffli terenów położonych o 42 mile w każdą stronę.
Wieża Eiffla jest dwa razy wyższa od Monumentu Waszyngtona i waży 70000 ton więcej.
